De verhalen

Omwille van de privacy zijn niet alle verhalen in hun geheel opgenomen.

Alle verhalen en illustraties zijn auteursrechtelijk beschermd en mogen niet worden gecopieerd zonder uitdrukkelijke toestemming van de auteur of illustrator.

Verhalen

Inspiratie

Over de auteur

Uw verhaal ontspruit aan de geest van Freya Van den Bossche. Ze is psychotherapeut en schrijfster.

Freya is de auteur van het boek ‘Mijn partner, mijn kind, mijn kanker’ (Lannoo, 2008) en de verhalenbundel voor kinderen ‘Het gat in de haag’, (die Keure, 2013).
Haar tweede boek
'2 000 000 stappen naar mezelf' kwam in oktober 2013 uit bij Witsand Uitgevers.

Facebook

Meer over de auteur

Nieuw! Yetti

Mijn favoriete bewoonster heeft geen talent voor floor managing, zoals dat heet. Ze managet het wel, op haar eigen georganiseerde chaosmanier. Mij maakt het weinig uit, zolang ze mijn muren niet afbreken of te vochtig laten worden zal het mij verder worst wezen hoe de bewoners hun plek inrichten. Er zijn bewoners die ik nauwelijks ken, ze komen binnen en gaan weer buiten en houden hun meubilair en huishoudelijke zaken tot een minimum beperkt. Je vraagt je af waarom ze een flat hebben. Anderen zijn met geen stokken buiten te slaan en zetten in hun propvolle kamers de ramen even vaak open als ze hun tv uit zetten. Nooit dus.
In die zones heb ik soms jeuk en het begin van een depressie.
Ah, ik heb al veel bewoners zien komen en gaan, zoveel dat ze mij meestal niet meer interesseren. Dat was in mijn beginjaren wel anders, maar nu? Meestal slaap ik of kijk ik een beetje buiten. Maar er is een uitzondering. Bij mijn favorietje valt er altijd wel wat te zien of te lachen.
Zoals ik al zei: ze leefde in georganiseerde chaos. Zag ik haar op het punt staan naar buiten te gaan, en dan begon het zoeken: sleutels, gsm, de documenten die ze zojuist nog in haar handen had gehad. ‘Waar heb ik die nu weer gelegd?’ Ze vond het gezochte telkens weer, begrijp me niet verkeerd, zij is geen sloddervos en ze moet zich niet door bergen op de zetels neergesmeten was ploeteren om iets daaronder te voorschijn te toveren. Geloof mij, zo zie ik er ook.
Nee, ze had gewoon geen talent voor een vaste plaats. De tijd die zij verloor met naar buiten gaan en prompt weer binnen komen om nog iets te halen was niet te tellen en nog net geen probleem.
In haar flat zag ik iets heel bijzonders gebeuren.
Op een dag verscheen daar een frêle dame, genaamd Yetti.
Zij luidde een nieuw tijdperk in.
Waar Gina haar vandaan haalde, weet ik niet, maar zoiets had ik nog nooit meegemaakt. Zoals die Yetti tekeer ging!
In een mum van tijd was het appartement schoongemaakt, maar er was meer: ik voelde me verfrist, verschoond, verzorgd vanbinnen. Anders dan tevoren, anders dan in andere delen van mijn complex als er werd schoongemaakt. Het was moeilijk te duiden, als een ondefinieerbare geur doortrok het mijn muren.
Yetti kwam voortaan elke week en telkens ze binnenkwam, hoorde ik haar zacht zoemen. Ze produceerde geen constante toon, van het soort gebabbel dat ik geleerd heb te negeren. Mensen blijken een onuitputtelijke stroom van woorden te hebben, waar ze meestal niets mee vertellen. En ik geef toe, ik ben meer van het zwijgzame type, maar het is nooit eens écht stil binnen mijn muren.
Nee, dan, deze woorden waren anders. Eerst dacht ik nog dat ze in zichzelf sprak. Maar met een schok besefte ik dat ze het tegen mij had.
“Dag huisje, zullen we jou eens wat opknappen vandaag, wat denk je?” Liefkozend klonken haar woorden, ze werden op dezelfde toon uitgesproken als ze Miles begroette, de eigenzinnige kater die in Gina’s appartement woont. Hij ziet dat anders: Gina woont in zijn flat.

over de opdracht

Een waar gebeurd sprookje.
Opgedragen aan Yetti, de incognito toverfee.
Geschonken door Gina,
uit erkentelijkheid en ter koestering van warme herinneringen aan een bijzonder contact.

Hallo Freya,

Ik wou je even laten weten dat eenverhaalalskado vandaag aan Yetti werd overhandigd
en zeer in dank werd aangenomen.
Rond 15u ben ik de doos gaan afhalen bij Tris, die het verhaal met de nodige luister had versierd en ingepakt.(ik heb voor jou een fotootje genomen)

Yetti vond het een zeer mooi geschreven verhaal en reageerde breed lachend op de eerste pagina’s om al gauw geëmotioneerd
te geraken en in traantjes (met de glimlach er doorheen) te eindigen. Het kado is een echte voltreffer waarvoor mijn dank aan jou en Tris.

 

Ik werk samen met Tris Gilis van spiegelbeeld/spiegelschrift voor illustraties/ een mooie verpakking/ een op het lijf geschreven poëziestuk in het Engels http://www.trisgilis.be