De verhalen

Omwille van de privacy zijn niet alle verhalen in hun geheel opgenomen.

Alle verhalen en illustraties zijn auteursrechtelijk beschermd en mogen niet worden gecopieerd zonder uitdrukkelijke toestemming van de auteur of illustrator.

Verhalen

Inspiratie

Over de auteur

Uw verhaal ontspruit aan de geest van Freya Van den Bossche. Ze is psychotherapeut en schrijfster.

Freya is de auteur van het boek ‘Mijn partner, mijn kind, mijn kanker’ (Lannoo, 2008) en de verhalenbundel voor kinderen ‘Het gat in de haag’, (die Keure, 2013).
Haar tweede boek
'2 000 000 stappen naar mezelf' kwam in oktober 2013 uit bij Witsand Uitgevers.

Facebook

Meer over de auteur

De Walnotenboom

illustratie: Suzan 't Hooft. Illustratie auteursrechtelijk beschermd.

Stilletjes kropen de twee meisjes uit hun bedje. Het was heel vroeg in de ochtend, de eerste vogels zongen nog maar pas. Op kousenvoeten slopen ze naar het kamertje waar hun kleine zus lag te slapen. Ze pakten haar op en droegen haar naar buiten, de stille bedauwde tuin in.
Achteraan in de tuin, naast de schommel, stond hun lievelingsboom. De prachtige walnoot stak zijn brede takken fier horizontaal uit. Het was een heel eind door het donker en best eng, maar de meisjes waren zo opgewonden dat ze hun angst vergaten. Straks zou daar iets bijzonders gebeuren.
Dat wisten ze, want de boom fluisterde terwijl ze onder haar takken speelden. Het was hun favoriete speelplek in de zomer omdat het er heerlijk koel was en er door de speciale geur die de boom verspreidde geen insecten kwamen. Er groeiden geen planten onder de boom, dus ook geen vervelende prikkende distels of brandnetels.
En nu, op midzomernacht, zou de mooie nimf Carya weer verschijnen, net als vorig jaar op exact dezelfde dag.
“Ella, kom eens hier, meisje,” had de nimf gefluisterd. Ella was niet geschrokken, ze had immers al vaak zacht gefluister gehoord toen ze tegen de boomschors leunde. Ze had een fantastisch mooi gelaat in de boomschors gezien, en even later verscheen de nimf in haar geheel, de benen nog verscholen in de boom maar de romp en de armen staken er uit en wenkten. De mooie dame stelde zich voor als Carya, de beschermnimf van HUN boom.
“Je hebt een prachtige naam, gewijd aan het Hogere, wist je dat? En jij ook, Zoë, gewijd aan het leven, kom maar op de wortels zitten en luister.”
En de nimf had verteld over het leven van de walnotenboom en de bijzondere plaats die de boom innam in het leven van de mensen. Ze vertelde dat hij heel bijzonder was omdat hij langer dan alle andere bomen op zijn bladeren en bloesems moest wachten, zelfs tot in mei, als de kastanje al lang met een gevuld kleed met kaarsjes stond te pronken.
“Dat komt omdat de walnoot het Leven zelf bewaart,” vertelde ze. “Daarom zitten de zachte vruchten zo goed verpakt, in een harde noot en een dikke schil erbovenop. Kom, ik zal het jullie tonen.”
En Carya had hen getoond hoe ze met een toverstaf piepkleine vonkjes in de nog nauwelijks zichtbare nootjes bracht. De vonkjes draaiden om en om hun as, en heel even waren er prachtige kleine, veelkleurige wezentjes te zien, voor ze verdwenen in de schil.
“Zie heel de zomer goed toe op hoe ze groeien, meisjes,” had Carya gezegd. “Als in een bootje zullen de vonkjes gedurende de zomer in de boom hangen en groeien. En als de herfst komt, zullen de noten vallen en de groene jasjes openbarsten. En dan komen de kauwen en de raven. Die nemen de noten tussen hun bek en brengen ze naar mensen die een kindje willen. Als de man de noot eet, zal in het jaar dat volgt een kindje worden geboren. Zo is het met jou gegaan, Ella,” en ze tikte Ella op haar neusje, “en met jou ook, Zoë. Toen papa Bart een noot van deze boom at, plantte hij Leven in je mama An. ”
De meisjes keken vol verwondering naar de nimf.
“Gaat het bij iedereen zo?” vroeg Zoë.
“Bij iedereen,” beaamde Carya. “Daarom gooide in vroegere tijden de bruidegom okkernoten op het bruidsfeest, als teken van vruchtbaarheid. Tegenwoordig doet men dat nog in sommige streken. En daarom werd bij geboortes suikergoed met walnoot uitgedeeld. Weinig mensen weten nog dat noten het Leven zelf in zich dragen!”
Een vol jaar hadden ze gewacht, de twee zusjes en het was precies gegaan zoals de nimf had voorspeld. De noten zwollen in hun groene beschermende jas en toen de eerste bladeren aan de bomen verkleurden sloegen mama en papa de noten met stokken uit de boom. Ze verzamelden er zoveel ze konden en deelden uit aan familie en vrienden, maar Ella en Zoë hadden gezien hoe de kraaien en kauwen allang de eerst gevallen noten hadden gestolen.
En nu, en nu, de meisjes popelden bij het vooruitzicht. Ze naderden de boom en wachtten stil onder de bladeren, die al groen en groot waren en leken te trillen van verwachting.
Plots, bij de eerste zonnestralen, verscheen de nimf Carya. Ze knipperde met haar ogen tegen het licht en keek langzaam rond, alsof ze uit een diepe slaap ontwaakte. Ze glimlachte toen ze de meisjes in het oog kreeg.
Zoë kon niet meer wachten. “Carya, we hebben een zusje bij gekregen!”, riep ze uit en Ella stapte trots dichterbij met haar zusje in haar armen. “Ze heet  Vera,” vertelde ze.
Carya klapte van vreugde in haar handen. “Wat een schatje! Mag ik haar eens vasthouden?”
Behoedzaam legde Ella Vera in de doorschijnende, zachte armen van de walnotennimf.
“Vera,  gewijd aan de waarheid,” zuchtte Carya verrukt. “Wat een mooie namen kiezen jullie ouders!”
Vera nam de nimf met haar grote kijkers ernstig en aandachtig op. Plots kraaide ze en greep met haar knuistjes naar Carya’s lange haar. De nimf lachte.
“Ga mooi zitten, zusjes, want ik ga jullie onderwijzen over de walnotenboom en wat hij allemaal voor de mens kan betekenen. Luister goed, want jullie moeten die kennis doorgeven.”
Ella keek bedenkelijk. “Maar wij zijn nog zo klein. Hoe moeten wij dat allemaal onthouden tot we groot zijn en verder kunnen vertellen?”
“Dat klopt,” zei de nimf, “dat is een probleem en dat is jammer, want ik kan alleen verschijnen aan kinderen.”
“Ik weet het!” zei Zoë, “We vertellen alles wat we weten aan mama, zij zal het vast voor ons opschrijven.”
En zo lezen jullie hier wat An van de nimf Carya leerde, via haar kinderen.

over de opdracht

Een verhaal voor een vriendin om haar afstudeerwerk over de Walnoot op te fleuren. Ze studeerde voor herborist en de Walnoot heeft binnen haar gezin, vooral voor de drie dochters een bijzondere plek. 

het resultaat

  • de walnotenboom